ප්‍රේම කතා

ඉදින් එකියක
සදාතනික වසන්තයක
සිහින ඉඟිකර
නින්ද ද පැහැර ගත්තී
හිරු නැගෙන්නත් පෙරාතුව
නික්ම ගියාය

ඉදින් තව එකියක
එ කිසිත් නො කියාම
නින්ද දී
සිහින පැහැර ගත්තීය
දකින...
හැම සිහිනෙකට එබෙන්නීය

හෙවනැලි

තවම ඉස්සර හීන ඇවිදින්
හීනෙනුත් අත වනන කොට
මටත් නො දැනිම හීන් ඉකියක්
මහ රෑත් පිට වෙන කොට
පුංචි පුතු මා අස ම නිදනා
බව පවා අමතක කොට
මහා හයියෙන් මවා කැස්සක්
කඳුලු සඟවමි බිරිඳට

මටත් උන්මාදයි චිත්‍රා

ඔබ උන්මාද චිත්‍රා
මා උන්මාද කළ චිත්‍රා
මේ විසල් පුරයේ

කිරිල්ලකි ඔබ කූඩු කළ
ගාමිණී මා
කූඩු කිරිල්ලන් මුදවන
දැක්කා ද ඔබ
ඇවිද යන මා
හංදියක් හංදියක් ගානේ
ඔව්...
උන්මාද චිත්‍රලා
වීදියක් වීදියක් ගානේ

වෙද හාමිනේ

පපුතුරට තෙල් ගල්වා
සෙමින් පිරි මැඳ
බිඳෙන් බිඳ වේදනා
නසා පිට කර
හෙමි හෙමින් ආතුර
කතා පිරිසිඳ දැන
නෙතු අගින් හලා
දියවුනු හද

ආතුර වෙලා
ආතුර ලඟ

අඳුර

තනිකමේ අඳුරක වෙලී
මා ඉන්න බව දන්නැතුවැතී
මගෙ ආදරී නුඹ කොහේ හෝ
සතුටින් ඇතී
එදා වගෙම සතුටින් ඇතී

ජීවිතේ හැටි බලාපන්
හරි කර්කෂයි සොඳුරී
තිත්තත් රසයි මොහොතක
රසත් තිත්තයි මොහොතක
ආදරෙත් එහෙමයි
හරියටම ආදරෙත් එහෙමයි

විවාහකයාගේ ප්‍රේමය...

නෙතු පියන් අතර රැදවුණු

කිසිදා නෙතගින් නොමිදුණු

ඔබ නමට තවම

කවි මල් සුපිපෙයි

ඒ නොලීවාට පෙර මෙන්

සුදු සුමුදු සුවඳ කොළ මත

අහිතක් හිතන්න එපා

ආදරය තවම තරුණයි...

බලාන

පුංචි පුතා ඇහැරෙයි...

කඳුළු මලක්

නො පිබිදුණු මලකි මම

විකිණුනු,

කාසි මල් වසන්තයක

පිපෙන්නට...

පාට විතරක් පැතූ බමරුන්

තලා පෙලමින්

සුවඳ ඉල්ලන...

පෙම් පිරූ උයන අහිමිව

සුවඳ දී කාටවත් කුමට...