වෙද හාමිනේ

පපුතුරට තෙල් ගල්වා
සෙමින් පිරි මැඳ
බිඳෙන් බිඳ වේදනා
නසා පිට කර
හෙමි හෙමින් ආතුර
කතා පිරිසිඳ දැන
නෙතු අගින් හලා
දියවුනු හද

ආතුර වෙලා
ආතුර ලඟ

අඳුර

තනිකමේ අඳුරක වෙලී
මා ඉන්න බව දන්නැතුවැතී
මගෙ ආදරී නුඹ කොහේ හෝ
සතුටින් ඇතී
එදා වගෙම සතුටින් ඇතී

ජීවිතේ හැටි බලාපන්
හරි කර්කෂයි සොඳුරී
තිත්තත් රසයි මොහොතක
රසත් තිත්තයි මොහොතක
ආදරෙත් එහෙමයි
හරියටම ආදරෙත් එහෙමයි

විවාහකයාගේ ප්‍රේමය...

නෙතු පියන් අතර රැදවුණු

කිසිදා නෙතගින් නොමිදුණු

ඔබ නමට තවම

කවි මල් සුපිපෙයි

ඒ නොලීවාට පෙර මෙන්

සුදු සුමුදු සුවඳ කොළ මත

අහිතක් හිතන්න එපා

ආදරය තවම තරුණයි...

බලාන

පුංචි පුතා ඇහැරෙයි...

කඳුළු මලක්

නො පිබිදුණු මලකි මම

විකිණුනු,

කාසි මල් වසන්තයක

පිපෙන්නට...

පාට විතරක් පැතූ බමරුන්

තලා පෙලමින්

සුවඳ ඉල්ලන...

පෙම් පිරූ උයන අහිමිව

සුවඳ දී කාටවත් කුමට...

ප්‍රේමය තරුණයි

සංසාරය තව දුරයි

නමුත් දිවිය සුන්දරයි

මේ වාගෙම හැමදාමත්

අපි අපි ළඟ ඉන්නවනම්

නිවනත් එයමැයි සිතෙයි...

අහසින් පොළොවට

ඉහලට ඉහලට
ඉහලට යන පටි
මෝස්තරයට
පහලින් පහලින්
කකුල වටා
එතෙනා වැරහැලි සවියට...

මේ සෙරෙප්පුව
හරියටම හරි
කෙලීගෙ කකුලට.
තව එකක්
ඕනැලු
පොඩි එකාටත්...
කෝ...
අඩු ගානෙ,
තව
එක
හිස්
බෝතලයක්...

බඩජාරි කමට නෙමෙයි.....

ඔන්න ඔය ටිකත්
දීලම යන්න
මහත්තයා.
මොන තරම් දේවල්
දුන්නත් ජීවිතය
නෑ කිසිම දෙයක්
දුන්නේ බඩට...
අම්මයි තාත්තයි
වැටිලා ඉන්න පැලට
අපි ගෙනියන දෙයක් තමයි...
දෙයියනේ... කෑමට.
අනේ මහත්තයා
සත්තමයි,
බඩජාරි කමට නෙමෙයි.....